Logo nieuwsbode-heuvelrug.nl


Dertig originele cadeautjes

Er was een feestje. Voor dertig personen. Van een bedrijf dat iets doet met cao's. Werknemers en werkgevers zijn daar braaf verenigd om werkelijk prachtige regels op te stellen. Elk woord wordt eindeloos gewikt en gewogen, bediscussieerd en gereduceerd tot eerlijke verdeling van gelden. Ongelooflijk zorgvuldig. Niet te veel, niet te weinig en uitdagend genoeg om te willen werken. Daar moet telkens opnieuw eindeloos over gedacht, herdacht en gesproken worden. Torenhoge stukken worden geschreven en uiteraard weer herschreven. In de hoop van dwingende perfectie. En zonder grapjes. Bloedserieus. Die mensen kwamen een feestje vieren. Een bbq-plus. Het mocht wat kosten. Niet teveel, gewoon en dan een beetje meer. Juist in dat béétje meer zijn die feestgangers specialisten.De locale delicatessenzaak, groenteboer, slagerij, slijterij en ijsjeswinkel waren mij zeer ter wille bij het samenstellen van het culinaire deel. De gewoonte is om na een feestje een cadeautje mee te geven. Dit moet vooral een verantwoord dingetje zijn. Of van biologische aard of ter ondersteuning van mensen met een handicap. Het feestje kan zo met een goed hart genuttigd worden. En een ander wordt ook iets gegund. Het budget hiervoor was onbekend, maar klein. Kleiner dan gewoon en een beetje. Eigenlijk nauwelijks. Nagenoeg niets.

Op zoek naar ’t Ogenblikje

Ik dacht aan een kaars uit de kaarsenmakerij van Bartiméus; Kadoshop 't Ogenblikje in Doorn. In grote onnozelheid de winkel snel te kunnen vinden op het terrein, stapte ik op de fiets. Dat was een vergissing. Het terrein van Bartimeus is een dorp op zich. Gezellige kronkelwegen, waar ik de weg makkelijk kwijtraakte. Weliswaar bordjes voor bestemmingen, maar geen naar 't Ogenblikje. Wel naar de historische moestuin. Ook fijn. Het was aangenaam daar te zoeken, doch de tijd vroeg om haast. Na drie keer de weg vragen vond ik het begeerde winkeltje. In de oksel van een stilstaand clubje lege gebouwen. Binnengekomen was alles de moeite waard geweest. Een aangenaam zicht op de mooiste verzameling kaarsen die ik ooit heb gezien. Elke kaars speelde onaangestoken al met het licht. De exemplaren zijn handmatig gegoten met kleine stukjes kaarsvet in miniem verschillende tinten. Of juist een stukje met een ander kleurtje ertussendoor. Er zijn appels, peren. Glazen bier met gezellige schuimkraag en bierflesjes. Taartpunten met slagroom en vruchten die in een kringetje een heuse smakelijke taart vormen. Poezen, kikkers. En ook gewoon mooie kaarsen in gestileerde strakke vormen. Blauw, groen, rood, geel. Alle kleuren. Het is een weelde om in het kleine winkeltje te staan. Ze kosten bijna niks. Die kaarsen. Ik kocht dertig cadeautjes voor zesenvijftig euro. Dat is een resultaat waar geen cao overleg tegen op kan. Een kleine kanttekening voor de winkel. Die kaarsen zijn te leuk om op te branden. Zo stokt de handel. Doe er een verrassing in, vlak boven de bodem, met kans op een prijs. Mensen willen altijd meer. Daar verdienen cao-overleggers hun salaris mee. Maak daar gebruik van. Beste inwoners van de Utrechtse Heuvelrug, denk aan Bartiméus,'t Ogenblikje en koop die hele winkel leeg. Voor een prikje.

reageer als eerste
Meer berichten