Logo nieuwsbode-heuvelrug.nl


Foto: Rene Borkent

Samen

Column door Ellenoor Piersma

Ze ligt als een aangespoelde potvis, maar dan in een ziekenhuisbed. Kort grijs koppie met twinkelende ogen. Vier maanden geleden was ze gevallen en waren haar schouder en heup gebroken. Die schouder herstelde prima, die heup niet. 'Ze weten hoe de bacterie heet, maar hebben nog geen naam voor de behandeling', zegt ze mild spottend. En die bloedverdunners helpen haar ook al niet snel op de been. Ze heeft een 'in-uitje' met het ziekenhuis. Antibiotica en vocht erin met een slangetje en urine er weer uit met een ander slangetje. Zowel de antibiotica als de urine is geel, maar de urine kleurt mooier. Past haar beter. Vrolijker.

Het spannendste deel van de dag is de doktersvisite. Een hele club kwart, halve en hele en anderhalve artsen staan dan om haar bed. De deken wordt omhooggetild, zodat de heupwond als een heus kunstwerk bewonderd kan worden. Zoals het betaamt bij een kunstwerk is het kleurenspel voor meerdere uitleg vatbaar. Elke middag om vier uur komt haar man. Samen hebben ze twee kinderen gekregen en toen ze zeventig waren zijn ze nog een groothandel begonnen voor materialen voor schoonheidsspecialisten.


Hij heeft altijd een enigszins doorzichtige boodschappentas bij zich. Bedekt blauw, rood, wit en bruin in geweven strepen van rechte lijntjes plastik. Kleine, maar praktische handvatten van metaal. Weegt niks zo'n tas. Is ook niks. Hij kust haar intens met de tas nog in zijn hand, loopt om het bed heen om ook haar andere wang te beminnen.

Ze hebben samen een moestuin. Hij zorgt voor de groei gewassen en zij knutselt met de oogst. Chutney, jams, soepen. Ze keuvelen zacht en tevreden over hun leven. De te grote pastinaken, de kinderen en verder weet ik het niet. Hun stemmen waaien onzichtbaar. Ze hebben elkaar al zo vaak gehoord en begrepen. Halve zinnen, milde gezichtsuitdrukkingen en pauzes zijn voldoende om te zijn en te begrijpen.

Als haar man huiswaarts keert, neemt hij een plastic doorzichtig bakje uit de tas, en houdt het geopend voor haar. Ze haalt snel het kunstgebit uit haar mond. Hij pakt haar tandenborstel en pasta, doet de deksel erop, loopt naar de badkamer, komt weer terug en het opgefriste gebit gaat weer in haar mond. Dat ze elke dag die blote billen moet laten zien aan de medici is al erg genoeg, maar er zijn grenzen aan haar gedwongen exhibitionisme.

De vriendschap met haar man is tijd- en grenzeloos.

reageer als eerste
Meer berichten