Logo nieuwsbode-heuvelrug.nl


Foto: Rene Borkent

Heilloze weg SP

Column door Frits van Schaik 

In het voorjaar van 2018 is het weer zo ver. Dan mogen we naar de stembus voor de gemeenteraadsverkiezingen. We kunnen sowieso stellen dat deze verkiezingen als De graadmeter bij uitstek worden beschouwd voor de beoordeling van het dan nog jonge kabinet.

De vraag is of het geen tijd wordt partijen te verbieden vertegenwoordigers in gemeenteraden, in provinciale staten en in de Tweede Kamer te verplichten een deel van hun vergoeding te storten in de partijkas. Het is bekend dat de SP daar een gewoonte van maakt. De vorige minister van onder meer Binnenlandse Zaken, Plasterk, maakte in zijn politieke nadagen daar duidelijk bezwaar tegen. Hij beriep zich onder meer op de Grondwet die glashelder de onafhankelijke positie van gekozen vertegenwoordigers regelt en dus een recht op een financiële vergoeding aan politieke vertegenwoordigers toekent. Volgens Plasterk zijn bijvoorbeeld raadsleden er volledig vrij in te bepalen of zij een bepaald deel van de vergoeding afstaan aan de verwante politieke partij.

Een juiste benadering die volledig in het verkeerde keelgat schoot van de SP-top. De minister had zich op dit vlak nergens mee te bemoeien, meenden de SP-notabelen. Hoe kan men het bij het verkeerde eind hebben? Elk gemeenteraadslid wordt onafhankelijk gekozen, ondanks het feit dat hij of zij prijkt op een verkiesbare plaats van een politieke lijst. Een niet partijgebonden maar onafhankelijke kandidaat die zichzelf als potentieel raadslid aanbiedt hoeft aan niemand een deel van zijn raadsvergoeding af te dragen. Er is namelijk geen achterban. Bij gemeenteraadsleden is sprake van een relatie met de politieke groepering. Dat een dergelijke relatie vaak leidt tot een vrijwillige afspraak over en weer over bijvoorbeeld de afdracht aan de partijkas, is een prima gewoonte die geen fricties of irritaties tot gevolg heeft. Zo hoort het dus ook .

Het is van de zotte dat de SP aan politieke vertegenwoordigers min of meer dwingend een afdrachtsregeling oplegt. Het is niet voor niets dat diverse SP-raadsleden hier een broertje dood aan hebben en zich niet storen aan de verplichte regeling. Sommigen onder hen wijzen er zelfs op dat de SP een niet onbelangrijk deel van de afdrachtsgelden die in de partijkas terecht zijn gekomen of komen voor bepaalde partijdoeleinden met een propagandistisch doel worden gebruikt. Dit leidt tot ergernis van SP-raadsleden die vaststellen op welke wijze met hun afgedragen gelden wordt omgegaan. De SP tart dus op dit vlak de afspraken en regelingen tussen politieke partijen en hun geestverwanten in bijvoorbeeld gemeenteraden. Het spreekt voor zich dat de wil om de SP te vertegenwoordigen in bijvoorbeeld gemeenteraden afneemt. Neem maar als voorbeeld de gemeente Utrechtse Heuvelrug. Het lijkt erop dat SP volgend jaar niet meer aan de raadsverkiezingen deelneemt. Een teken aan de wand.

De vergoeding aan raadsleden is beslist geen vetpot. Velen beschouwen die zelfs als een schamel bedrag. Deze opvatting neemt aan betekenis toe door de toegenomen taken van gemeenten op het terrein van onder meer de zorg- en hulpverlening, de jeugdzorg, de ouderenhulp enz. Van raadsleden wordt meer en meer verwacht. Soms zien zij door de bomen het bos niet meer. De SP evenmin door de financiele duimschroeven maar te blijven aandraaien. Een heilloze weg.

6 reacties
Meer berichten