Logo nieuwsbode-heuvelrug.nl


Foto: Ellenoor Piersma

Pim

De leeftijd staat hem goed. Vijftig. Pim. Zijn krullen grijzen voor voorzichtig. Nog steeds jongensachtig. Zoals ook zijn handen. Die staan open. Om te ontvangen. Mooie dingen. Of lieve. Soms staan de vingers recht en met zoveel mogelijk ruimte ertussen. Zoals een dreumes dat doet. Als hij enthousiast zijn handen omhoog laat wapperen.

De huiskamer van Salvia zit vol. Salvia biedt een thuis voor mensen met een verstandelijke handicap. 'Kont op de grond', commandeer ik bij binnenkomst. 'En in een kring.' Een grote vieze deurmat komt in het midden van die mensenkring te liggen. Ik zet daar vijf kleine allerschattigste zwarte puppebeestjes op. De pups zijn acht weken oud en gaan bijna naar hun definitieve baas. Die beesten houden van vieze dingen. Zoals een deurmat. Dus daar zijn ze graag. En blijven ze. Zo kunnen we naar hen kijken.

'Als de beestjes slapen, worden ze door hem liefelijk gestreeld'

De kamer wordt vol geluiden. Piepende beesten, een kleine mensenbrom van ongenoegen, uithalen om de schattigheid te benoemen en meerdere woorden die anderen wel verstaan, maar ik niet.

De puppetjes huppelen over de uitgestrekte benen. Maken een voorstelling van hun ontdekkingstocht door de ruimte. 'Hier word ik nou echt vrolijk van!', zegt Marieke. Knoerthard. En helder. Haar mond lacht zo breed als de afstand van haar grote sprankelende ogen. Haar handen zwaaien vrolijk in de lucht. Een pup heeft een veter van haar schoen te pakken. Samen spelen ze.

Lenie zorgt voor het constante in het geheel. Aan de rand van de kring scheurt zij onverstoorbaar kleurige reclamefolders in gelijke stukken. Regelmatig. Het geluid is vergelijkbaar met een zachte zoete waterval. Rustgevend.

Pim is gekleed in een licht grijze broek en wat donkerder grijze kabeltrui. En heeft grijze leren sneakers aan. Dat is mooi, die bedekte kleuren. Zo vallen zijn handen beter op.

De pups zijn graag bij hem. Spelen met zijn benen, trekken aan zijn broek. Rennen weg en komen terug. Vinden een fijne plek bij hem. Elke hand streelt een beestje. Ze vouwen zich naar hun vorm. Bewegen mee met hun kleine zoektocht voor een korte slaap.

Zijn handen zijn klein, maar gebruiken een zo'n groot mogelijk oppervlak om van de weelde te genieten. Die handen ontvangen hun zachtheid. Huid met vachtjes. 'Je bent ook zo'n lekkere knurft', zegt zijn moeder trots. Als de beestjes slapen, worden ze door hem liefelijk gestreeld. Telkens weer.

Ik wou dat ik pup was. Na een gezellig avontuur heerlijk mocht slapen. Bij Pim.

reageer als eerste
Meer berichten