Logo nieuwsbode-heuvelrug.nl


Foto: Ellenoor Piersma

Da's heftig!

Column door Ellenoor Piersma 

Hij was een mooie jongen. Kon goed kunstschaatsen. Minstens op Olympisch niveau, behalve dan die draaidingen en sprongen. Sjans van de meisjes had hij zat. Zijn probleem was hen beet te pakken. Letterlijk. Durfde hij niet. Zelfs 'effies klesse' niet. Ook niet in het donkere deel van de ijsbaan. 'Dat hebt ik nooit gekonnen,' zegt de man van bijna een eeuw oud.

Hij had ook niet het goede voorbeeld. Met meisjes. Vindt hij. In de kerk van zijn jeugd aten eerst de mannen elke week het brood bij het Heilig Avondmaal en als al die mannen hadden genomen, kregen de vrouwen pas. 'Dat waren heel geen gentlemannen, je mot eerst altijd de vrouwen geven. Da's netjes.' Weet hij nu. Heeft hij van zijn Engelse vrouw geleerd. Beschaving. Heeft ze goed gedaan. En lief.

Destijds zat in zijn koffer naar Engeland een groot dik woordenboek Engels. 'Die taal was verrot moeilijk in het begin.' De Duitse taal had hij wel onder de knie. Hij werkte in de Tweede Wereldoorlog in een munitiefabriek. Met Poolse meisjes. Alleen jonge gezonde meisjes, de oudere vrouwen waren allang vergast. Dat wist hij toen nog niet.

Wim kreeg heimwee.
Naar Eef.

Voedsel en kleding in Duitsland was veel beter dan in zijn ouderlijk huis. Hij had gaten in zijn lijf door zo armoedig eten toen hij naar Duitsland moest vertrekken, maar daar werd hij wel sterk. Nee, toen de Amerikanen hem bevrijdden, deed hij niet meer wat een ander wilde.

Zijn ouders waren niet goed voor hem geweest, de Duitsers gaven hem geen vrijheid en vanaf toen ging hij zijn eigen weg. Met zijn broer. Wim. Ze hielpen elkaar. Wim werkte ook in Duitsland. Bij een bakkerij. Met vingervlugheid kon hij genoeg brood stelen. Zijn broodbonnen stuurde hij naar Eef. En allebei rookten ze niet. Dus die sigarettenbonnen konden verhandeld worden. Voor voedsel. En zo hadden ze genoeg.

Na de bevrijding liepen ze samen naar huis. Vijfhonderd kilometer. Werkten en sliepen bij boeren en kregen altijd goed te eten. Werden ook weleens opgepakt. Door de Amerikanen. Wisten altijd te ontsnappen. In Holland begonnen ze samen een bedrijf. Wim ging voor eventjes naar Engeland, maar ontmoette daar zijn toekomstige vrouw. Emigreerde en bouwde weer een bedrijfje op. Eef had inmiddels een meisje te pakken. Eindelijk. Leny. Ze was vrolijk, lief, mooi.

Wim kreeg heimwee. Naar Eef. Vroeg of hij ook naar Engeland kwam. Bij hem. Zijn werkvergunning zou met een kleine leugen geregeld kunnen worden, maar een Hollandse vrouw meenemen was absoluut niet toegestaan. Hij moest kiezen. Leny of Wim.

'Ik ben er maanden ziek van geweest', zegt hij. Hij koos voor zijn broer.

reageer als eerste
Meer berichten