Logo nieuwsbode-heuvelrug.nl

Sokken

Foto: Ellenoor Piersma

Ellenoor Piersma

Het kleurrijke gezelschap in de kerk van Windsor had zich aangepast aan één van de hoofdpersonen op de bruiloft van Harry en Meghan. Namelijk prins Charles. Het schijnt dat voor elk publiek bezoek zijn outfit op de millimeter wordt geschikt en zelfs zijn schoenveters telkens worden gestreken.

De grove friemels, strak geperst met stof dat geen enkele andere kant uit kan, neergezet op een soort kleine ufootjes, versierden de hoofden van de genodigde dames. Een bont gezelschap. Alle kleding zat in voorbedachte lijnen om de lichamen. De matzwarte vlakken van de pakken van de heren, lieten de dames glanzen.

En daar kwam de bruid. Meghan. Met een enorme waaierende sluier, enigszins in toom gehouden door handen van twee mannenkinderen als bruidsjonkers met vrolijke grote scheve tanden in de groei. Die sluier nam de vrijheid. Temidden van de zorgvuldig opgepoetste mensen. Het maakte niet uit hoe die sluier zich bewoog of zich neervlijde. Zelfs niet in onevenredige vouwen. Ze was zo licht als een veer. Zo vrij als een vogel. Ze was altijd magistraal.

"Wat maakt het uit hoe je eruit ziet, als je het liefste koestert?"

Er was veel in de huwelijkskerk, maar ook een piepklein orkestje. Met een cellist. Een 19-jarige knul. Hij omarmde zijn instrument met grote tederheid. Koesterde het. De kleur van het hout was in de loop van eeuwen dieper geworden. Een prachtige melange van bruintinten. De zwarte elementen als de staartpen, hals en knoppen waren wederom, net als de zwarte jassen van de mannen, als een sokkel voor de weldadige omringende kleurenpracht. De jongen was net zoals het hele gezelschap in de kerk ook keurig gekleed. Een strak gesneden slank pak. Met stropdas. Van zijde, wat paarsig, glimmend. Een mooie match met het hout van de cello. Ach, die das zat scheef, maar dat maakte het juist vrolijk. Net als de grote tanden van de bruidsjonkers. Ook zo lekker scheef. Wat maakt het uit hoe je eruit ziet, als je het liefste koestert?

De armen van de cellist beroerden direct of indirect de snaren met grote passie. De voortgebrachte klanken waren van grote schoonheid. En toen hij het Ave Maria speelde, dacht ik aan moeders die in onmetelijke schoonheid kinderen ontvingen, koesterden en weer los moesten laten.

En dat was allemaal zien op de TV. In een slobberpakkie vanuit een luie stoel op de Heuvelrug. Onderuitgezakt consumerend. En ineens voelde ik me daar helemaal thuis. Die cellist had namelijk enorm grappige sokken aan. Paarse, met blauwe grove strepen. En met heerlijke grote witte klodders als stippen.

reageer als eerste
Meer berichten