Foto: Ellenoor Piersma

Spits-folklore

Column door Ellenoor Piersma

Vol. En nog voller werden de bussen naar treinstation Driebergen/Zeist en vervolgens de Uithof. Bijna alle dames hadden hun hoofden versierd met lange haren in natuurlijke kleuren, wel of niet geholpen door een beetje verf. Geheel of gedeeltelijk gebonden in een staart. Enkellaarsjes, een nog enkele ballerina, hippe veterschoenen en vooral sneakers, waarvan sommige in het geheel wit zijn. Spier-, spierwit en nog onaangetast het najaar inlopen. Een catwalk van rugzakken. Meestal donkere kleuren. Voorgevormd of zakkerig, zich voegend naar de inhoud met een lekkere slordige bobbel aan onderzijde. De schouderriemen volgen de vormen van de lichamen.

Naar buiten kijkend zag ik de fietsers. Rechte ruggen. Enkelen met de handen in de zakken en dus los van het stuur. In groepjes of alleen. Licht wapperende haren. Rustige terugkerende bewegingen van de benen op weg naar school. Er werd nog weinig gesproken. Een nieuwe dag vraagt aandacht.

Tussen hen zie ik in mijn buurmeisje. Haar lichtblonde lange krullen doezelden nog even na van de nacht om in de verdere dag de lessen vrolijk te vergezellen. Serieus op weg trapt zij naar haar toekomst.

En ook wat ouderen op weg. Sommigen met matige trapsnelheid en een relatief rustige bewegingen van de romp, kenmerkend voor fietsers die gebruik maken van elektronica op hun rijwiel. En tussendoor een man met nog ouderwets zijn aktetas opgeborgen onder de snelbinders van zijn bagagedrager. Een jonge vrouw in kort rokje pompte vanzelfsprekend met een handig klein pompje haar achterband op, ontgrendelde het slot in vloeiende beweging en sprong handig op de herenfiets.

In de nog koele kilte van de vroege ochtend van de nazomer van dit jaar begeef ik mij in de ochtendspits van reizende scholieren en studenten.

Als sardientjes in een blikje zit ik in de bus. Het middenpad is volgelopen. Bij het instappen van een nieuwe klant, past de massa zich aan door in te dikken en zo de nieuweling een plek te geven. Hier volgen niet alleen de schouderriemen mooi de lijn van de rug, maar vormen de skinny broeken zich ook vriendelijk naar de vormen van de talloze benen. Een ruime jas erboven. De stemmen waren nog stil, behalve eentje. Met warempel nog blote benen. 'Ik wist niet dat je ook in deze bus zit', sprak de studente met witte oortjes aan witte snoertjes in haar oren en mobiel in de hand. Ze belde met een studie-vriendin. In die volle bus. Zij stond ergens anders in dezelfde bus, ook met oortjes in haar oren en mobiel in de hand.

De dag was weer heerlijk begonnen.

Meer berichten