Foto:

Op is op!

Column door Jaap Holwerda - Wanneer ik, elders op de Heuvelrug, een 'energie advies' aan huis geef hoor ik dat, mijn dorpskern, Driebergen als de `place to be` wordt gezien. Alle winkelketens lijken er een vestiging te hebben. Veel eetgelegenheden en hippe kunstwinkeltjes. Twee bouwmarkten maken, voor mij, het gemis aan een elektronicazaak deels goed.

Voor een vriendin mocht ik onlangs, in de ochtendnevels, in de rij staan voor zogenaamd Birkenstock schoeisel. 'OP IS OP' stond er bij deze aanbieding. Een grote groep dames repte zich als eerste, na opening, naar binnen. De man naast mij dacht, ter geruststelling, dat de dames voor de plantjes kwamen. Aangekomen bij de Birkenstock stelling trof ik echter een beeld wat mij deed denken aan een natuurfilm, waar aasgieren rondjes rond hun prooi draaien. Daar waar voornoemde aasgieren hun prooi scherp op het netvlies hielden, was dit voor mij een wazige vlek geworden. Gelukkig wist één der 'aasgieren', in moment van mededogen, voor deze sukkel het schoeisel in gewenste maat en kleur uit de stelling te trekken.

Winkelen op de Traaij, voor mij, nooit een straf. Groetend op alle aandacht die je als columnist mag oogsten, via Maria en Schaepman, naar de plaatselijke middenstand. De weg vinden binnen een uitgebreid aanbod lukt maar matig. Het boodschappenbriefje brengt redding. Vaak al, preventief, breng ik het briefje onder ogen bij een nering doende met open blik. Door de nauwelijks gespeelde rol van sukkel uit te hangen, wordt er bij de discounters richting gewezen. Bij andere middenstanders weet ik mij vaak persoonlijk begeleid naar het gewenste product. Mijn nederige en wel gemeende dank betuigend geeft, voor betrokkenen, een goed gevoel. De mooiste dingen in het leven zijn gratis.

Het afrekenen bij de kassa vereist vaak ook enige tactiek. Rijen met echtparen hebben mijn voorkeur. Onder haar leiding mag hij inpakken terwijl zij afrekent. Door deze taakverdeling zit het tempo erin. Ouderen en medelanders die te taal niet machtig zijn kunnen tot vertraging leiden.

Indien de rijen gelijkwaardig zijn, kies ik voor de aardigste kassajuffrouw. Het laatste te definiëren als degene die wat extra spaarzegels geeft. Zo kan ik thuisgekomen, bij mijn Willemieke, ook weer een potje breken. Zeker ook indien ik veel voordeelaanbiedingen heb kunnen verschalken.

Een klein voorval schiet mij nog te binnen. Snuffelend in een elektronicawinkel, kwamen er twee medelanders binnen. Al eerder hadden zij deze winkel bezocht. Vraag van de winkelier; "en heren weet u inmiddels wat u wil?¨. Het antwoord was opmerkelijk. ¨Jazeker meneer, wij willen korting!!¨ Heerlijk mijn dag was weer helemaal goed. De uwe nu ook hoop ik.

Een paar zaken bedrukken mijn stemming bij het boodschappen doen. Dat zijn; Onnodig gebruik van wegwerpplastic, terrasverwarmers en tenslotte de deuren wijd open zetten terwijl de kachel aanstaat. In samenwerking met een plaatselijke basisschool en de journalist Marcel Bos broed ik op een plan om de plaatselijke bedrijven hierop aan te spreken. Wordt vervolgd dus!!

Meer berichten