Foto:

Gewis en ongewis

Column door Frits van Schaik - Het lijkt op een dooddoener, maar het is niet anders. Via deze column wens ik u een voorspoedig en dus ook een gezond 2019 toe. Als we denken aan het afgelopen jaar jaar, kunnen we zonder enige overdrijving vaststellen dat voor velen 2018 in materieel opzicht voorspoedig is verlopen. De economie draaide uitstekend en de inkomens voor werkenden en niet-werkenden vertoonden geen krimp. In tegendeel zelfs. Hoe deze zich in de loop van het jaar zullen ontwikkelen, valt nog te bezien, ondanks de gunstige vooruitzichten. Het kabinet mag dan wel fraaie koopkrachtcijfers presenteren, maar het zadelt de burger wel op met een btw-verhoging en stijgende energiekosten. Dan hebben we het nog niet over de stijgende gemeentelijke belastingdruk. Dat geldt eveneens voor onze veel geprezen gemeente. Alleen al de financiering van de jeugdzorg die enkele jaren geleden geheel op rekening van de gemeenten is gekomen, is voor een groot aantal gemeenten een toenemende zorg.

"Verloopt lastenverdeling volgens eerlijke maatstaven?"

Dan hebben we het nog niet over het zogeheten Klimaatakkoord. Volgens milieuclubs en een deel van de vakbeweging draait de burger voor de klimaatrekening op, de industrie niet. Deze rekenmeesters hebben becijferd dat de huishoudens in het midden- en kleinbedrijf voor de kosten van het klimaatbeleid jaarlijks anderhalf miljard euro moeten ophoesten. Daar staat tegenover dat de industrie die een meester is in het vervuilen, jaarlijks netto 450 miljoen euro aan subsidie opstrijkt. Vooral de milieuclubs zijn daar furieus over. Zij noemen deze voorstelling van zaken onrechtvaardig.

Veel vertegenwoordigers van de milieuorganisaties toonden bezwaar tegen de aanwezigheid van belangrijke onderdelen van de fossiele industrie bij de resultaatonderhandelingen over het Klimaatakkoord. Ook de Partij voor de Dieren heeft zich hieraan geërgerd. "Shell hoort niet aan de klimaattafel", poneerde een Tweede Kamerlid voor deze politieke club onlangs in de media. Volgens dit kamerlid hebben Shell, LTO en VNO-NCW tijdens de onderhandelingen over het Klimaatakkooord op een cynische wijze het sloopwerk verricht. Daardoor werden alle tanden uit het eindresultaat getrokken. Deze waren nodig om het klimaatprobleem aan te pakken. Eindresultaat volgens de genoemde politicus: een zwakke intentieverklaring.

Als we de meer dan magere resultaten van besprekingen over de klimaatmaatregelen op ons laten inwerken, dan moeten we ons afvragen of zorgen over de nabije toekomst en over enkele jaren gerechtvaardigd zijn. Daar begint het toch wel op te lijken. Het is kletskoek te veronderstellen dat de gewone burgers geen bijdrage willen leveren om de toekomst van hun (klein) kinderen zo veilig mogelijk te stellen. Natuurlijk willen zij dat. De overheid beaamt dat. Zij behoort dan wel op dit vlak de gewone burgers te ondersteunen. Dat is wat anders dan de grote vervuilers uit de wind te houden. Daar lijkt het nu alleszins op.

Meer berichten