Foto:

0... 4... 5... 6...

column Ellenoor Piersma


Mijn telefoon zat ongeveer geïmplementeerd in mijn huid. Voor als mijn schoonvader belde. Hij had dementie. Zolang hij zelfstandig woonde, vergat hij het één en ander, maar niet hoe mij te bereiken. Hij kreeg een lege blik in zijn ogen, de motoriek werd houterig en de woorden stroomden niet meer vanzelfsprekend uit zijn mond. Maar ging zo graag op stap. Mensen zien. Kijken, horen, voelen. Sfeer proeven. Praatje maken. Onderdeel zijn van zijn leefomgeving.

'Je vader', klonk het regelmatig door de telefoon. 'Ik sta bij de supermarkt, maar weet de pincode niet meer.' Ik wist mijn taak en fluisterde zachtjes 'nul'. 'NUL', herhaalde zijn heldere stem luid in de winkel. 'Vier', ging ik verder. 'VIER', brulde hij net zo hard als het eerste cijfer. Zijn stem echode mooi. De caissière kende de truc en vulde de cijfers in op het pinautomaat. De laatste twee cijfers, vijf en zes, van zijn geheime code volgden dezelfde krachtige weg. Ik hoorde het altijd grinnikend aan. Tevreden. Het ging namelijk altijd goed. Het winkelpersoneel speelde het spel tactvol en met humor mee. Niemand maakte er ooit misbruik van. De sleutel tot zijn kleine vermogen bleek veilig.

"wilt u mij dan helpen om mijn fiets terug te vinden?"


Pas hoorde ik van een gemeente in een dementie-vriendelijk straatje, waarbij de horeca alle gebruikte lege kopjes koffie en uitgedronken glazen laat staan op de tafeltjes. Zodat bij afrekening nog toonbaar is hoeveel de klant heeft genuttigd. En de rekening dus klopt. Letterlijk overzicht voor de persoon met een wegkwijnend geheugen.

Gelukkig neemt het taboe op de ziekte dementie af. We zien de mensen met deze aandoening ook vaker. Omdat het veel voorkomt en de personen zo lang mogelijk thuis wonen. We mogen er zelfs een beetje om lachen. En spelen. Maar altijd met respect. Een mens die zijn hele leven goed geregeld heeft en dan op een gegeven moment hersenschade oploopt, is toch zeker geen kind? Welnee!

'Een samenleving die begrijpt wat het betekent om dementie te hebben, is een sterkere samenleving. Dat omstanders weten hoe ze ermee om moeten gaan, maakt het ook voor de mantelzorger en stuk makkelijker', zegt een wethouder in onze gemeente.

Ik deed pas de gratis online training over hoe om te gaan met deze medemensen, genaamd GOED samendementievriendelijk.nl. En leerde om altijd een compliment te geven na een warrige situatie. Gewoon omdat het fijn is.

Als ik mazzel heb ouder te mogen worden. En de pech krijg dementie te ontwikkelen, en het geheugen regelmatig aan gruzelementen ligt, wilt u mij dan helpen om mijn fiets terug te vinden als ik boodschappen heb gedaan? Alvast hartelijk dank!

Meer berichten