Foto:

Schatten

Ellenoor Piersma - Het is bijna stil. In de hoofden van de bezoekers worden voortdurend connecties gemaakt tussen hun eigen spulletjes en nog onvervulde wensen. Het geluid van bewegen van geldmuntjes is een constante bij het afrekenen van een buit. Een professionele rommelmarkt. Waar alles is, behalve een pinpas. Soms is alleen zwart geld gepast.

Alle spullen dragen geschiedenis met zich mee. Zijn intensief bezield en juist dat vind ik zo mooi. De maten van de gedragen kleding van de bezoekers zijn zeer variabel. Als je iets moois tegenkomt, maar is iets of een beetje of zelfs veel te groot, is het toch zonde om het niet te kopen. Te groot past eigenlijk altijd. Weinig make-up, slordige lange haren, geverfd met goedkope verf.

Er zijn beeldjes met bedienende negers, olifanten van hout met ivoren slagtanden, platte bontjes met hangende pootjes. Boekjes met achterhaalde prototypes van vrouwen. Is fout minder fout als het oud en gebruikt is?

"Hij heeft zeker vijf grote heel vaak hergebruikte plastic tassen bij zich"


Er loopt een reuzeschatzoeker rond. Oud. Mager. De zwarte wollen jas is bij hem in de juiste maat. Bij zijn schouders zijn krachtige witte stukken vakkundig ingezet. De leren pet met flappers om de oren te beschermen tegen de kou staat hem goed. Hij heeft zeker vijf grote heel vaak hergebruikte plastic tassen bij zich. Zijn vlassige bakkebaarden zijn al weken niet bijgewerkt. Het scheermes voor de rest van zijn gelaat is al dagen niet aangeraakt. Gewoon geen tijd voor. De ogen zoeken. Ik probeer hem aan te kijken, maar geen schijn van kans. Hij heeft een serieuze missie.

Zonder dat hij het merkt, heeft hij een soulmate. Ook mager. Hij draagt een cognackleurige zo goed als nieuw jack. Hij kan er minstens drie keren in. Hij zoekt kaarten. Oude. Bepaalde. Vast een verzamelaar, die thuis al duizenden exemplaren heeft en keurig gerangschikt zijn. Volgens hem. De kaarten kosten maar een 10 cent. Hij heeft zijn gebit niet meer in zijn mond, dus houdt genoeg geld over voor zijn hobby. Zijn handen gaan razendsnel tussen de stapels ansichtkaarten. Zijn geheugen draait minstens op top-sport niveau.

Terwijl ik een patatje eet op een bankje, stopt een ANWB echtpaar. Braaf. Twee exact dezelfde e-bikes. Hun jassen volgen de contouren van hun lichaam op maat, en suggereren zelfs tailles. Ze stappen af. De ene houdt de wacht bij de dure fietsen, want in deze sfeer die dingen slechts op slot achterlaten is net iets te gek. De man loopt over de markt, komt terug zonder iets gevonden te hebben.

Ik heb wel mijn schatten binnen. Vier juwelen voor een euro.

Meer berichten