Foto:

Beschavings-afgang

Column Ellenoor Piersma

Mijn botten kraakten. Kermend. Mijn lijf stoomde van vermoeidheid. Mijn voeten smeekten om verlost te worden van het schoeisel. Mijn longen piepten om frisse lucht. Mijn hoofd smeekte om rust. Ik deed mijn ogen af en toe, al lopend, even dicht. Gewond door alle beelden. Ik shopte al uren in rap tempo in een propvol overdekt winkelcentrum.

Hoog Catharijne in Utrecht is er niets bij. Het is daar werkelijk loei groot. De straten zijn als twee sterren met uitlopers aan elkaar verbonden. Overzicht over plaats was bij mij behoorlijk verdwenen. De winkels, grote en kleine, duwen strak tegen elkaar om beide zo veel mogelijk van de ruimte in te nemen. De straatjes zijn ook best smal, de mensenmeute breed. Meestal sjokkend. De ogen keken voortdurend naar de inhoud van de etalages en de schreeuwerige neon reclame. Eigenlijk was het aanbod een smakeloze eindeloze parade van ongeveer hetzelfde, en toch net even anders. In de winkels was het overigens best rustig. Kinderen jengelden bij het zien van felgekleurde zoetigheid of een gewild product. Snauwende ouders. Die het jengelen afkochten. Niemand keek blij. Terwijl het voor velen een uitje was.

Ik ben regelmatig in Engeland. Op familiebezoek. En af en toe besluit ik om cadeautjes mee te nemen voor mijn gezin. Als ik dat wil doen in een kort tijdsbestek, ga ik naar Meadow Hall in Cheffield. Alles is daar. En daar shoppen, dat is nu werkelijk hard werken. Tassen vol toch enigszins unieke spullen kopen voor een milde prijs.

Mijn lijf schreeuwde na uren om koolhydraten en vocht. Ik plofte in de drukte neer bij zowaar een leeg tafeltje van het fast food gedeelte van het centrum. Ander voedsel was er niet. Mijn handen konden eindelijk de tassen loslaten. Geen idee bij welk soort voedsel ik beland was, maar die lege tafel en stoel waren aantrekkelijk. Ik sloot weer mijn ogen, haalde diep de vieze lucht in en dacht deze weldoordachte gewilde strooptocht toch wel te overleven.

Ik hoorde een vriendelijke en zachte stem. Van een Engelse ober. 'Mevrouw, zou u het erg vinden om u aan te sluiten bij de rij, over ongeveer tien minuten kunt u waarschijnlijk ergens plaats nemen.' Ik keek op en zag een zeer beschaafde jongeman, zonder stress en jawel, ook de keurige rij Britten, geduldig wachtend op een zitplaats. 'Ja', antwoordde ik chagrijnig. Botter dan bot. Op zijn Hollands.

Beschaving verdwijnt bij overdaad aan consumeren.

Meer berichten