Foto:

Oud

Column Ellenoor Piersma

Ik zit in bad. Met kleren aan. Zonder water. Op een zacht tuinstoelkussentje. Die badkamer is twee jaren geleden vernieuwd van schimmelhok naar een frisse ruimte. Beetje melêleerd grijs met wit. Ik vind dat uitgesproken saai, maar het is praktisch. En rustig voor het oog.

Ons huis wordt opgeknapt. De hele bliksemse binnenboel, met uitzondering van een paar slaapkamers wordt geschilderd en de vloer op de begane grond wordt vervangen. Dat is erg nodig. Een tussenfase van oud naar nieuw. Spullen in dozen in plaats van bij de hand.

De vorige grote verfraaiing, jaren geleden, met vier kinderen in huis, was een feestje van improvisatie. Met zijn zessen sliepen we in de kleinste slaapkamer, op matrassen op de grond. Het regende bijna in huis wegens het vele stucwerk, maar wij speelden in de vochtige situatie alsof we op vakantie waren. Vrolijk kampeerden, ongeacht het weer, anticiperend op verrassingen.

Nu het kroost van mijn kerel en mij volwassen is en elders woont, had ik er zin in om het huis eens heel goed op te ruimen. Het was ook een aangename combinatie van herschikken en ontruimen van gezinshistorie. Alle kasten zijn nu leeg, maar mijn hoofd is propvol. Met prullespul. Alle bedenksels over het verleden en de toekomst van de spullen blijven maar draaien in het brein. Het huis is leeg, maar de slaapkamers die niet geschilderd worden, staan nu vol ingepakte dozen en ander spul.

Ik houd van chaos, maar ik merk nu dat ik ouder ben geworden. Inmiddels is de behoefte aan structuur wat groter dan het plezier in verandering. Een vermoeide paniek neemt beslag op mijn gemoedstoestand als ik iets wil zoeken uit de verzameling van ingepakte dozen. De concentratieboog is kort. Weet u hoe ingewikkeld het is om in een zogenaamd opgeruimd, maar onderwijl telkens veranderend huis een klein dingetje te zoeken? Zoals een oplader of een postzegel? Of dat ene belangrijke document?

Ik kom regelmatig bij ouderen met de ziekte dementie. En verbaas me over de creativiteit van hen die getoond wordt in een omgeving die telkens veranderd, zonder daar vat op te hebben. Simpelweg omdat de hersenen stuk gaan. Die voortdurende aanpassing aan een rommelige-niet-zeker-wetende-min-of-meer-onbekende omgeving is enorm vermoeiend.

En daarom neem ik af en toe pauze van het herschikken van de in de loop der jaren verzamelde spullen. Noodzakelijk. Beetje gek, maar functioneel. In het droge harde bad. De enige plek in huis die niet is veranderd. Ondanks de saaiheid, is het een weldaad.

In deze hebben mijn kinderen gelijk. Mama is oud geworden. Heel oud.

Meer berichten